خانه خبرها وگزارشهاویژه تهیه دلنوشته ها لينک تماس درباره سايت جستجو
lupe

کنفرانس افغانستان در لندن: بحث آشتی با طالبان در غیاب آنها

٢٦.٠١.٢٠١٠

روز پنجشنبه (هشتم بهمن)  کنفرانس بین المللی لندن در مورد افغانستان آغاز به کار میکند. این کنفرانس به پیشنهاد گوردون براون نخست وزیر بریتانیا و برای بررسی وضعیت افغانستان و یافتن راهکارهایی برای موضوعاتی همچون خروج نیروهای ائتلاف از این کشور، چگونگی شرایط  واگذاری کنترل امنیت به نیروهای افغان ، مبارزه با فساد دولتی و نیز پرداختن به بحث مذاکره وآشتی با طالبان، برگزار می شود.

کنفرانس لندن با ریاست وزیران خارجه بریتانیا , افغانستان و سازمان ملل تشکیل میشود . در این اجلاس بزرگ وزرای خارجه کشورهای عضو ایساف، همسایگان افغانستان نمایندگان سازمان ملل و ناتو و اتحادیه اروپا شرکت خواهند کرد. برخی از نهادها و سازمانهای بین المللی همچون بانک جهانی نیز در این کنفرانس حضور می یابند.

 ایران به عنوان یکی از همسایگان مهم افغانستان هنوز پاسخ روشنی در مورد شرکت قطعی در این کنفرانس نداده است. پیش از این منوچهر متکی گفته بود:

ما در باره افغانستان و چگونگی آرام سازی شرایط این کشور دیدگاه ها و نقطه نظرات خود را داریم و اگر ملاحظاتی که ما در بررسی این بیانیه به آن می رسیم، تماما لحاظ شود، ما با نظر مثبت حضور در اجلاس لندن را بررسی می کنیم اما اگر ملاحظات و نظرات ما به طور کامل لحاظ نشود، ما ضرورتی برای شرکت در اجلاس لندن نمی بینیم."  

در این کنفرانس، بنابر وعده ای که نخست وزیر انگلستان داده، قرار است اوضاع یمن و جنگ داخلی دراین کشور و همچنین سومالی نیز بررسی شد. بنابراین ما شاهد کنفرانسی هستیم که درباره سه کشور است، اما تحت یک نام تشکیل می شود. و باز، از آنجا که موضوع مرکزی در این کنفرانس "طالبان" است که از دل القاعده بیرون آمده، طرف اصلی مذاکرات دراین کنفرانس که همان رهبری القاعده باشد خالی است. و این تازه به شرطی است که نخواهیم به روی خودمان بیآوریم که این کنفرانس دو غایب بزرگ دیگر هم دارد که با بررسی موقعیت القاعده و طالبان در منطقه، پای آن دو کشور هم در میان است و بی شک در کنفرانس  لندن درباره آن هم صحبت و مذاکره خواهد شد و هر تصمیم که در آن گرفته شود، شامل حال این دو کشور نیز خواهد شد؛ یعنی پاکستان که  که قدرت طالبان در بخش وزیرستان آن انکار ناپذیراست و سپس عربستان سعودی که موتور محرکه مالی و تئوریک (اسلامی) طالبان و القاعده  است. پس می بینیم که کنفرانس به عنوان بررسی وضع افغانستان تشکیل می شود اما در آن موضوع مشترکی میان 4 کشور مطرح است: افغانستان، یمن، عربستان و پاکستان و مادری بنام "القاعده" که فرزندی دارد بنام "طالبان"!

در آستانه تشکیل کنفرانس لندن در باره افغانستان هم شاهد بودیم   که در پایتخت  آن، هفته گذشته طالبان دست به قدرت نمائی مسلحانه زدند و با چند انفجار برای کنفرانس لندن پیام فرستادند: طرف اصلی مذاکره ما هستیم نه دولت کرزی!

البته دولت کرزی طرح مذاکره با طالبان را دارد و دولت انگلستان هم درهمین روزها اعلام کرد که طالبان یک طرف هر نوع "تقسیم قدرتی" در افغانستان است.

همین است که می خواهم بنویسم، کنفرانسی در لندن برگزار می شود که غایب بزرگ آن وزیرخارجه ایران نیست که می گوید باید قطعنامه پیشنهادی آن در کنفرانس تائید شود، بلکه آن قدرت غایبی است که تیغ شمشیر آن برای ایران هم تیز است.

 کنفرانس لندن در باره افغانستان هشت سال پس از کنفرانس بین المللی "بن" پایتخت سابق آلمان  برگزار میشود.

آن کنفرانس در دسامبر سال 2001  پس از حمله نظامی آمریکا به افغانستان و سقوط طالبان برگزارشد. کمی پس از فروپاشی اتحاد شوروی و فرو ریختن دیوار جدائی میان دو بخش غربی و شرقی آلمان و بازگشت پایتخت آلمان از "بن" به پایتخت این کشور در زمان جنگ دوم جهانی، یعنی "برلین"!

در آن کنفرانس هيات هایی از نمایندگان  مختلف افغان شرکت داشتند و برغم اختلافات، روزهای متمادی به بحث و گفتگو پرداختند و سرانجام  برسر قطعنامه ای برای  تقسيم قدرت، تدوين قانون اساسی جديد و برگزاری انتخابات در سال ۲۰۰۴ به توافق رسیدند.

ان زمان بسیاری از نمایندگان شرکت کننده در کنفرانس بر این نکته تاکید داشتند که مردم افغانستان چشم براه آینده ای عاری از خشونت و صلح آمیز در این کشور هستند. و امروز پس از قریب 10 سال، کنفرانسی که در لندن برگزار می شود تقریبا همان مسائلی را در دستور کار دارد که در کنفرانس بن در دستور کار داشت، با این تفاوت که در آن زمان "طالبان" از قدرت ساقط شده بود و قدرت امروز را نداشت. قدرتی که عظمت و بزرگی آن، با مجسمه های عظیم بودا در کوه های بامیان در افغانستان برابری می کند. و از سر اتفاق، هر دو در کوه اند و چشم به شهرهای زیرپای خود دارند. نه به توپ بستن آن مجسمه ها توسط طالبان توانست آنها را نابود کند و از بین ببرد و نه سقوط حکومت طالبان و شادی دولتمردان جدیدی که در شهر بن دور هم جمع شده بودند تا تقسیم قدرت کنند توانست طالبان را از میان بردارد. آن مجسمه های عظیم را بنیادهای جهانی حافظ آثار بزرگ تاریخی  از خارج آمده و سرگرم ترمیم اند، اما آن قدرت سقوط کرده خود از درون ترمیم و بازسازی شده است. البته بر بستر ناتوانی و فساد حکومتی که بعد از طالبان برسر کار آمد و تزریق پول نفت عربستان سعودی و اسلام وهابی. اسلامی که چشم دیدن تشییع حاکم بر ایران را ندارد و باید ترسید از روزی که قدرت را دوباره در کابل به چنگ آورده و به سمت ایران سرازیر شود.

کنفرانس لندن، پنجشنبه افتتاح می شود و باز، اگر این یک خبر غافل بمانیم، سیمای این کنفرانس را درست ترسیم نکرده ام. آن خبر اینست که شیعه های حوثی که در یمن سرگرم جنگ بیابانی و کوهستانی با دولت عبدالله صالح در این کشورند، بعنوان حسن نیت اعلام کرده اند از حوالی مرزهای مشترک یمن و عربستان بیرون می روند تا عربستان بهانه ای برای دخالت نظامی علیه آنها در یمن نداشته باشد. اما این یک شوخی است. زیرا تصمیم جدید امریکا و بریتانیا برای انتقال نیروی نظامی به یمن  در مرحله نخست شامل  3 هزار نیروی امریکائی می شود که بزودی در یمن مستقر خواهند شد، با عقب نشینی حوثی ها مسلح که گفته می شود در خوشبینانه ترین حالت شاید رقم آنها به 300 تن برسد منتفی نخواهد شد. حتی اگر القاعده نیز اعلام کند دست از حمایت از حوثی ها برداشته و منوچهر متکی نیز مدعی شود که دیگر سلاح و مشاوران نظامی سپاه پاسداران را برای آنها ارسال نخواهد کرد. امریکا و بریتانیا اهدافی استراتژیک تر در یمن دارند که با این مانورها و عقب نشینی ها از آن نمی توانند صرف نظرکنند . دریای سرخ و سلطه نظامی بر آن هدف است . نفتی که گفته می شود می خواهند با احداث لوله از خلیج فارس و از مسیر عربستان و یمن به این دریا برسانند و به جهان منتقل کنند و از شر تهدیدهای ایران برای بستن تنگه هرمز خلاص شوند؛  هدف انهاست. که اگر چنین باشد، آنوقت خطر حمله به ایران را باید خیلی جدی تر و  هولناک تر دید! چرا که گوشه ای از تدارکات آن، چنین است که نوشتم.

دو دوره از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان می گذارد و حامد کرزی برای بار دوم ریاست جمهوری این کشور شده است. انتخاباتی که حداقل عبدالله عبدالله وزیرخارجه اسبق نخستین کابینه کرزی پس از کنفرانس "بن" آن را پرتقلب اعلام کرده است.

هفته گذشته همزمان با مراسم تحلیف وزرای جدید کابینه کرزی نیروهای طالبان در گروه های جداگانه در سطح شهر کابل دست به عملیات نظامی زدند و در مقابل کاخ ریاست جمهوری و چند ساختمان دولتی انفجارهای بزرگ ایجاد کردند. بخشی از مصالحه "کنفرانس بن" توسط عبدالله زیر علامت سئوال است و بخش دیگر آن توسط طالبان که دست به قدرت نمائی در پایتخت افغانستان زده است.

به این ترتیب است که علیرغم همه امیدواری هائی که اعلام می شود، سرنوشت دولت مستقر در کابل در هاله ای از ابهام قرار دارد. ابهامی که بعید است کنفرانس لندن آن را رفع کند، زیرا رفع کننده ابهام  در کنفرانس لندن غایب است ،چنان که در کنفرانس بن هم غایب بود.

از اهداف استراتژیک در یمن که صرفنظر کنیم و غیبت بزرگ در کنفرانس لندن را هم که نادیده بگیریم، تازه می رسیم فساد اداری و حکومتی در کابل. اداره مبارزه با مواد مخدر و جنایات سازمان ملل در گزارشی در باره فساد در افغانستان اعلام کرده است که در این کشور درسال 2009 مردم بیش از 2 و نیم میلیارد دلار رشوه پرداخت کرده اند.  براساس این گزارش نقش پلیس  ومقام های محلی در گسترش فساد چشم گیر است.

ارقام پیوند خورده با کشت خشخاش و تولید مواد مخدر در افغانستان و صدور آن به سراسر جهان که بر سر راه خود تاریخی ترین اعتیاد گسترده را درایران نیز بوجود آورده، در این 5ر2 میلیارد دلار رشوه خلاصه نمی شود. این رقم خرده ریز و درواقع آبی است که از دست های شسته چکیده است.

حتی برای من که سالها در کابل بوده ام و دو دولت انحصار طلب "کارمل" تحت حمایت ارتش شوروی و همچنین دولت "آشتی ملی" دکتر نجیب الله را دیده ام، تجسم فسادی با این ابعاد باور نکردنی است. گرچه در آن زمان از خاک افغانستان ثروت مرگباری بنام "کشت تریاک" نروئیده بود و صنایع دستی آن، در صنعت تولید هروئین و دیگر مشتقات آن خلاصه نشده بود و سازمانی چنین قدرتمند برای انتقال و فروش این هروئین و تریاک وجود نداشت. سازمانی که بند نافش به القاعده و طالبان در افغانستان و پاکستان پیوند خورده است.

نظرخواهی

نام
ایمیل
متن
وب سایت تهیه از انعکاس نظر هایی که به فرد یا افرادی توهین شده باشد وپیام هایی که آدرس فرستنده مشخص نیست، معذور است

چاپ کنید    برای دوستان خود بفرستید

3682